یعنی منتظرم جمعه برسه و استارت اون تابستونی که میخوام ، بخوره

دیشب توی کتاب کارما خوندم : تصور کنید تمام چیزایی که الان دارید رو دیگه ندارید ! مثل تخت راحتتون، رشته ی موردعلاقه اتون که توش در حال تحصیلید یا شغل خوبی که دارید ، خانواده و عزیزانتون که در کنارتونن، رابطه ی خوب، یخچال خونتون و خوراکیاش و ... وقتی همهی اینا رو ندارید میبینید چقدر ناراحت کننده س؟ما خیلی خوش شانسیم ، از خیلی نعمت ها برخورداریم ولی متاسفانه به چشممون عادی شده ...شکرگزاری یادمون نره